Ja zacząłem od wejścia na Łomnice. Potem poleciały kolejne i w "letnich" trzymał się topo, potrafił przy oznakach burzy wycofać się. Wtedy miał szacunek do Tatr, widać było w nim fascynację, ale taką, o góry na mnie poczekają.
Potem obejrzałem o Blancu, o Matterhornie i ten nieszczęsny Jaworowy zimowy. Nie wspinam się, ale błędów tam było masa, pisali mu ludzie. Że co z tego, że wchodził jedynką, jak schodził z niej w cięższy teren, te czekany itp. Potem poszedł na Orlą, tam również błędów masa, z jego formy i świetnych czasów, nie zostało zimą dużo, również wytknięto błędy, pisał po nich, że nabrał ogłady, zresztą tu jego jeden wpis:
"Nie no, nie mam o co się obrażać, dziękuję, cenię sobie szczerość. Oczywiście mogłem się wycofać, jak nie ze skrajnego Granatu, to wydeptanym śladem do Buczynowej Dolinki, z której to już rzut beretem do udeptanej 5'tki. Była jeszcze opcja wejścia na Krzyżne i przetrawersowania z powrotem do zejścia w Buczynową, albo zejście z Krzyżnego do 5, gdzie również widziałem ślady. Masz rację, że ambicja trochę wzięła górę. Miałem silną chęć przejścia całej Perci i nie chciałem odpuścić, bo czułem że jestem w stanie to zrobić, zresztą następnego dnia miało być już załamanie pogody, a następną możliwość wyjazdu miałbym może za miesiąc. Oczywiście nie wyklucza to opcji rozbicia przejścia na 2 podejścia. Cóż no przeliczyłem się z tym co mogę. Znalazłem kres swoich możliwości. Kiedy stawianie jednego kroku naprzód trwa 15 sekund i wymaga parcia całym ciałem chwytając się czego można to już mnie to przerasta, a takich warunków się nie spodziewałem. Może trzeba było. Więcej pokory następnym razem to napewno i bardziej przemyślane decyzje. Nie jestem panem gór, a to że mogę je zdobywać to łaska z ich strony. Pozdrawiam"
https://www.youtube.com/watch?v=NZPy6L3fA7c&t=4s
Nie wiem, zimą z chłopaka zachwyconego górami, nagle stał się innym, właśnie jakby poczuł parcie na szkło.
Bardzo go szkoda.