Przed wyjazdem zaczęły mnie delikatnie przerażać opady śniegu. Tydzień wcześniej byłam na Głodówce, ale w związku z 4 lawinową i śniegiem po pas, w zasadzie nie uskutecznialiśmy żadnych spacerów. Tym razem miałam jechać sama i dopiero w czwartek mieli zjeżdżać się pierwsi ludzie. I co? I koledzy zrobili mi niespodziankę, niedługo przed wyjazdem zadzwonili, że przyjadą dzień wcześniej niż ja! No, ale ja w niedzielę nie mogłam dołączyć, bo jeszcze siedziałam na zajęciach na uczelni, więc pozostało mi kupić bilety...
Jeśli chodzi o dotarcie komunikacją publiczną, dla mnie najłatwiejszym sposobem dojazdu jest pociąg IC do Rzeszowa (1h) i później autobus bezpośredni w Bieszczady (4h). Wszystko byłoby super, gdyby nie to, że IC jak zwykle miało opóźnienie (co nie było w ogóle napisane na tablicach interaktywnych), a że było go 80 minut, to wszystkie bilety przepadły i trzeba było coś wymyślić. Wsiadłam w pierwszy autobus do Tarnowa, tam przesiadłam się do Rzeszowa. W Rzeszowie wsiadłam do autobusu, który dowiózł mnie do Ustrzyk Dolnych, a w nich przesiadłam się do Ustrzyk Górnych, więc po 7,5 h byłam na miejscu!
![:D](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)
Była 14.15, więc raczej już nie myślałam o wyjściu w góry, a raczej o obiadku i zagnieżdżeniu się w zajeździe. Koledzy po mnie wyszli, zabrali część bagaży, wrzuciliśmy je do pokoju i poszliśmy jeszcze na "symboliczny" spacer do tablicy "Ustrzyki Górne".
Jeszcze przebijało słońce, więc triumfowałam, że ono wyszło specjalnie dla mnie. :>
Nie był to najdłuższy spacer na świecie, bo bardziej chodziło o dotlenienie się po długiej podróży, ALE BYŁ!
![:D](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)
W drodze powrotnej do zajazdu zaczął już sypać śnieg i to właśnie pod jego znakiem miał upływać nasz wyjazd (a moim naczelnym hasłem stało się: Jak to nie pada śnieg? Zima i nie pada?! - zazwyczaj po chwili wszystko wracało do normy :p)
Wieczór spędziliśmy bardzo spokojnie, ponieważ zajazd był prawie pusty, ale zeszło nam doooooosyć długo na nadrabianiu zaległości. O ile z Sebą, gospodarzem zajazdu, widziałam się ostatni raz w grudniu, o tyle z chłopakami z Łodzi widzieliśmy się w lipcu. No, to było co nadrabiać! ;-)
Jeszcze wieczorem ustaliliśmy, że w związku z tym, iż warunki na szlakach są niezbyt dobre, a pogoda nie ma szczególnie dopisywać, we wtorek pójdziemy asfaltem w kierunku Bacówki pod Małą Rawką. Samo asfaltowanie to ponad 6 km, więc dla spalenia kalorii w sam raz - głównie chodziło o to, żeby się nie zasiedzieć w zajeździe (Wprawdzie otwarłam sobie dostęp do biblioteczki, ale spacery i świeże powietrze są w cenie).
Przywitało nas wprawdzie częściowo błękitne niebo...
Ale jednocześnie sypał śnieg!
Mimo to dzielnie maszerowaliśmy białym asfaltem w kierunku przełęczy.
Co chwilę nadciągały chmury, które przesłaniały nam słońce, po czym były rozwiewane i znów można było się nim cieszyć.
Tyle śniegu napadało!
Po dojściu do przełęczy pozostało dotrzeć do bacówki... Parking był odśnieżony, parę kroków szlakiem było zrobionych.
Przed nami szedł jeszcze ojciec z synem. I poszliśmy za nimi. Nie szukaliśmy letniego szlaku, poszliśmy zimowym, wzdłuż tyczek, górą.
Letni szlak był całkowicie zasypany. Tutaj też w pewnym momencie urywały się ślady i zostały tylko nasze. Na wieczór zapowiadali śnieg, a my nie chcieliśmy utknąć na noc w bacówce, a wyruszyliśmy dosyć późno.
W związku z tym obejrzeliśmy widoki z tego miejsca..
I zawróciliśmy... Nieszczególnie żałowaliśmy, że nie doszliśmy do bacówki, chociaż początkowo marzył mi się naleśnik i grzane wino.
Szybko zima wróciła do normy - zaczęło sypać!
![:D](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)
No, to tak sobie brnęliśmy w tym śniegu do celu, czyli do zajazdu ;-))
Na miejsce dotarliśmy już około zmroku.
Tym razem najpierw się wygrzaliśmy, a później postawiliśmy na wieczór z książką. Na następny dzień zapowiadała się jeszcze bardziej rewelacyjna pogoda, więc ustaliliśmy, że idziemy na spacer do Wołosatego.
Cel, jaki sobie wyznaczyliśmy, to pierwszy na szlaku kibel ;d Ostatecznie, dyplomatycznie, uznałam, że był to spacer do "kropki".
Terebowiec prawie zamarznięty. Znów wyruszyliśmy dosyć późno. Po miesiącach przemęczenia wreszcie mogłam się wyspać
![:D](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)
Kolejny raz zapowiadał nam się ok. sześciokilometrowy spacer.
Pierwszy raz przeszłam tę trasę, bo zazwyczaj na tej trasie jeździłam stopem. Punkty tj. kapliczki wyznaczały mi odległość pokonaną/do pokonania.
A w śniegu to ta trasa się trochę ciągnie! ;D
Sypało jak co dzień...
Kolejna kapliczka oznaczała, że już jesteśmy blisko!
I udało się!
Dotarliśmy do kropki!
W związku z tym wybraliśmy obiad w pizzerii
![;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Postanowiliśmy uzupełnić ich mało czytelne menu.
Po obiedzie ruszyliśmy w drogę powrotną.
Niewiele zmieniło się w krajobrazie poza tym, że w pewnym momencie zaczęło się już robić ciemno. Długo nie włączaliśmy czołówek i zaświeciliśmy je tuż przed tym, jak w naszą stronę nadjechały dwa samochody służby granicznej. Chłopaki przy nas nakręcili, chwilę postali i pojechali z powrotem w drugą stronę. My tymczasem doszliśmy do schroniska, ogarnęliśmy się i mogliśmy witać pierwszych znajomych. W środę dołączyli do nas Kazik i Asia. Wieczorem zaplanowaliśmy, że może udamy się w czwartek do Chatki Puchatka...
Kiedy Kazik i Asia udali się do swojego miejsca noclegowego, ja jeszcze na spokojnie zaczęłam się przyglądać prognozom pogody i nie podobał mi się prognozowany wiatr. Sprawiło to, że odechciało mi się spacerowania na wygwizdów na połoninę. Jako że w zanadrzu był jeszcze alternatywny plan, po porannej pobudce ustaliłam z chłopakami, że realizujemy "Plan B". Przekonać wcale nie było trudno, słysząc wiejący wiatr za szybą.
Planem B był wyjazd do Lutowisk. Wstaliśmy o 8.00, a o 10.00 mieliśmy autobus. Zerknęłam na mapę, ogarnęłam mniej więcej, co chciałabym zobaczyć i pojechaliśmy. Pierwszym punktem naszej wycieczki był cmentarz żydowski w Lutowiskach.
Przed bramą cmentarza trzeba było założyć stuptuty, bo już wiedzieliśmy, że będziemy grzęznąć w śniegu.
W związku z tym, że cmentarz pnie się dosyć wysoko do góry, postanowiliśmy tamtędy dojść do punktu widokowego. Za murami cmentarza chwilami brnęliśmy w jeszcze głębszym śniegu niż po kolana ;D Okazała się to nasza najbardziej zimowa dotychczas wycieczka!
I na pewno najbardziej słoneczna!
Robiliśmy pierwszy ślad. Nikt przed nami nie był tak "mądry", żeby iść na punkt widokowy ;>
Widoków na Tarnicę jednak nie było. Bieszczadzkie połoniny tego dnia cały czas były w chmurach.
W dodatku nawet tutaj wiało niemiłosiernie!
Dlatego szybko zarządziliśmy odwrót po naszych śladach...
I tą samą trasą zeszliśmy na dół...
Kolejnym punktem naszego zwiedzania były ruiny synagogi. Znów trzeba było topić się w śniegu po uda
![:D](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)
I choć jest jeszcze kilka miejsc, które można było zobaczyć, koledzy po moich dwóch poprzednich pomysłach chyba się zrazili, więc poszliśmy w kierunku restauracji, wychodząc powoli z Lutowisk.
Przy restauracji Chreptiów jest kolejny punkt widokowy. I odśnieżanie pełną gębą
![:D](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)
Cóż. Połonin dalej nie było widać i raczej nie było na co liczyć.
Dochodziła pierwsza, więc wskoczyliśmy do restauracji na piwko i obiad.
...a później zlecieliśmy na pierwszy przystanek autobusowy, żeby dojechać do schroniska.
W czwartek mieli dojechać kolejni znajomi z ekipy rodzinkowej! Rozpoczęły się śpiewanki i degustacje ;d
![Obrazek](https://scontent.fwaw5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/50500534_799375997078451_1743064085685075968_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_ht=scontent.fwaw5-1.fna&oh=93e5ef6702f80f4defa87c56c8744ff7&oe=5CB60183)
fot. Mariusz
![Obrazek](https://scontent.fwaw5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/50505575_799383307077720_8043362306656043008_n.jpg?_nc_cat=102&_nc_ht=scontent.fwaw5-1.fna&oh=8d500fa6e6b75bf440b9d5cc96345cfd&oe=5CBC2458)
fot. Mariusz
Następnego dnia miał ustać wiatr, chociaż wciąż miało być śnieżnie! Wprawdzie od środy teoretycznie szlaki były zamknięte, ale mimo to postanowiliśmy wyruszyć do Chatki Puchatka.