Pomysł noclegu w bacówce na Wierzbanowskiej Górze siedział mi w głowie już od dłuższego czasu, gdy więc aniołek zapytała o plany weekendowe, tak nimi pokierowałam, by móc się z nią wybrać w góry. Anioł był początkowo sceptycznie nastawiony do pomysłu, bo bacówka należy do tych bardziej przewiewnych, dodatkowo priorytetem dla niej była ładna pogoda, gdyż pierwszym odcinkiem miał być widokowy szlak z Lubnia na Łysinę. Pojawił się też kolejny problem - bardzo zimne noce, więc do samego końca intensywnie wymieniałyśmy wiadomości, stwarzałyśmy kolejne wersje planu wyjazdu w te lub inne góry, aż w końcu w piątek, po kolejnych rozważaniach, podejmuję decyzję - jedziemy na dwa dni, jakoś przeżyjemy! Aniołek konsultuje jeszcze sprawy aury u kolegi i uspokojona pożycza śpiwór od Adamka, który odbieram w Krakowie.
Sobotnim rankiem spotykamy się w Pcimiu w busie do Lubnia. Jadąc z Krakowa w okolicy Mogilan dostrzegam na horyzoncie Tatry oraz piękną poświatę nad wyraźnymi od tej strony szczytami. W Pcimiu wita mnie jednak anioł wsiadając do busa ze słowami w stylu „Uduszę cię, jak nie będzie pogody
![;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
![;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
I tu pierwsza dygresja. Pogoda dla anioła jest sprawą priorytetową. A co to oznacza w rzeczywistości? Ma być słońce. Dobra przejrzystość i jego przebłyski nie wchodzą w grę. Gdy więc wychodzimy na łąki nad Lubniem i widzimy szarą zawiesinę, która wbrew prognozom nie chce się rozwiewać, postanawiamy na pogodę - zaczekać. Ponoć rozpogadzać ma się koło 15…
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-sD9q_ZDT-Nk/Uk18mYg_xmI/AAAAAAAAYYc/xr-CzuadLNs/s912/os230.jpg)
Czekamy więc i czekamy. Przy okazji testując śpiwory.
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-rBsXPmBb_5s/Uk17VAv2POI/AAAAAAAAXrY/skIl_u1Jk8Q/s640/os016.jpg)
I łapiąc przebłyski słońca (ja) lub sceptycznie patrząc na aurę (aniołek).
![Obrazek](https://lh3.googleusercontent.com/-wmr1IOTh9KM/Uk18n_waClI/AAAAAAAAYGk/jQ51lSlfc74/s912/os234.jpg)
W końcu czas na drzemkę, bo pogoda nie przychodzi.
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-5lSXdR1Wr40/Uk17ZY-XaWI/AAAAAAAAXsw/SVpGcSJ01dI/s640/os027.jpg)
Koło 12.30 wstajemy wreszcie, by ruszyć w dalszą drogę. Potem stwierdzamy, że dobrze, że się wtedy zwlekłyśmy z karimat, bo czas gonił i w ostatnim momencie przyszłyśmy na nocleg.
Żółty szlak z Lubnia na Łysinę jest bardzo widokowy. Czasem nawet pojawia się słońce odsłaniając pierwsze kolory jesieni.
![Obrazek](https://lh3.googleusercontent.com/-N1KKry6T-1E/Uk17ecCgVrI/AAAAAAAAXuI/E4bMTvAGUPo/s640/os039.jpg)
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-n-E-m2xMtIo/Uk18pXVfiQI/AAAAAAAAYHE/2jzMEP-_1dc/s912/os238.jpg)
Przed Patryją, za jednym z osiedli, robimy sobie postój na szybki obiad.
![Obrazek](https://lh3.googleusercontent.com/-eO-w2bxNibw/Uk17lvynvkI/AAAAAAAAXws/6jx5F4fQyVc/s640/os058.jpg)
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-PeWrFlSDjSY/Uk17mpBosoI/AAAAAAAAXw0/SqwcgkaAJeA/s640/os061.jpg)
W konsumpcji towarzyszy nam widok na Lubogoszcz, Śnieżnicę i Ćwilin.
![Obrazek](https://lh3.googleusercontent.com/-MXPNceKMV30/Uk18sKopRMI/AAAAAAAAYH8/-OElpv7O6FY/s912/os245.jpg)
Potem mijamy malowniczą polankę z widokiem na pasmo Lubomira.
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-6WCJQseJK8s/Uk18tXVdn1I/AAAAAAAAYIU/MhAzK5CegD8/s912/os248.jpg)
I wreszcie dochodzimy do głównego grzbietu. Tu przerzucamy się na czerwony szlak biegnący na najwyższy szczyt Beskidu Makowskiego - Lubomir. Sam wierzchołek nie jest widokowy, poniżej jednak, na Trzech Kopcach, znajduje się polana z widokiem na północ.
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-iWUa4X2XBw8/Uk18up1aEgI/AAAAAAAAYIw/Hq4kgkduFio/s912/os250.jpg)
Za Lubomirem zaczyna się zejście w stronę przełęczy. Sam szczyt Wierzbanowskiej jeszcze przed nami, a plecaki po całym dniu nieźle już ciążą.
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-AFeOyoQ3N3g/Uk18vIpgrfI/AAAAAAAAYI4/4esM17garDo/s912/os253.jpg)
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-ND3kkuQqF_A/Uk18v5or_AI/AAAAAAAAYJM/udWeKCZc_NQ/s912/os255.jpg)
Pod koniec dnia słońce chce nadrobić dzisiejsze kaprysy i na moment pięknie oświetla drzewa.
![Obrazek](https://lh3.googleusercontent.com/-yE93yH5O9dc/Uk18xPWFiiI/AAAAAAAAYJw/DOtdFRJ3yM4/s912/os259.jpg)
![Obrazek](https://lh3.googleusercontent.com/-Xa-68iLyWwU/Uk1718DqnGI/AAAAAAAAX14/JJlQJM3UKns/s640/os101.jpg)
Tuż przed samym zmrokiem docieramy w końcu na Wierzbanowską Górę. Chwila niepewności, czy szałas jeszcze stoi, a gdy okazuje się, że ma się całkiem dobrze, rzucamy plecaki i sruu w las! Czeka nas jeszcze nocne poszukiwanie drewna na ognisko. Po zebraniu pokaźnych zapasów, pod gwieździstym niebem, zaczynamy smażenie kiełbasek.
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-qAU2zrmuNWg/Uk175ITWi2I/AAAAAAAAX3A/zBLEHMHy8uQ/s640/os109.jpg)
Gotuję na kuchence gorącą herbatę, patrzę w niebo i myślę, że tu smakuje ona najlepiej. Ogień leniwie liże gałązki, otacza nas wieczorna cisza lasu, pogoda już nie ma znaczenia - jest po prostu pięknie!
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-hQ-ZVtdzrAM/Uk176lQyv8I/AAAAAAAAX3o/nNV1zMIDHPs/s640/os114.jpg)
Ino zimno coś… Aniołek wyciąga więc zakupioną wcześniej wiśniówkę.
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-kbyb2voNWJU/Uk176KnskMI/AAAAAAAAYYs/tiBRV3pp1o4/s512/os112.jpg)
I tu druga dygresja. Aniołek przed wyjazdem zrobiła zakupy „na rozgrzanie”, a że nazwa Wiśniówka Barmańska nic mi nie mówiła, a dodatkowo cena była zaskakująco niska, zastanawiałam się, czy to nie jakieś wino marki wino. Zerknęłam więc w internet i pierwszy post dotyczący tego trunku, na jaki się natknęłam, brzmiał: „Ktoś przyniósł na imprezę wiśniówkę za 8 złotych. Pić czy nie pić?”
Dziś już wiemy, że pić można, ale że procentów nie ma to wiele, nie rozgrzewa zgodnie z oczekiwaniami. Na następny raz weźmiemy na pewno dodatkowo małą piersiówkę wiśniówki wysokoprocentowej.
Gdy ognisko dogasa, rozkładamy się na sianie na pięterku i idziemy spać. W nocy jest nieco chłodno, ale nie na tyle zimno, by uniemożliwiało to spanie. Leżakujemy tak do ósmej, gdy promienie słońca przebijające się przez dziury w dachu i ścianach zachęcają nas do wyjścia z kokonów.
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-ktVYPePu68w/Uk177cetQ5I/AAAAAAAAX34/aFsXAkIacXI/s640/os116.jpg)
Potem czeka nas przyjemne śniadanie przy naszym górskim Sheratonie.
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-e2hZW7sThVg/Uk178o-OLUI/AAAAAAAAX4U/x9Q83wd4loM/s640/os120.jpg)
Czas wreszcie ruszyć dalej. Na dziś miałyśmy w planach bezwidokowy Lubogoszcz, ale ładna pogoda zachęca nas do weryfikacji planów - spróbujemy przedrzeć się bezszlakowo na Czarny Dział. Byłam tam miesiąc temu i bardzo mi się podobało, dlatego ta opcja wydaje się lepsza niż wdrapywanie się na stromy Lubogoszcz ciągle w lesie.
Na razie schodzimy z Wierzbanowskiej Góry do Przełęczy Wielkie Drogi. Z malowniczych polan widać nawet Babią Górę na horyzoncie.
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-5qWd54SSAXg/Uk18znd0ZoI/AAAAAAAAYKk/816Wf973fds/s912/os266.jpg)
W dole piętrzą się kopki Pieninek Skrzydlańskich. Mimo słońca widoczność jest jednak niezbyt dobra.
![Obrazek](https://lh5.googleusercontent.com/-n9eT2aXxiRc/Uk18C3lwRWI/AAAAAAAAYWs/V1-YvQ2zqDc/s640/os136.jpg)
Idąc dalej przecinamy kolejną drogę z widokiem na Ciecień.
![Obrazek](https://lh5.googleusercontent.com/-7YFpM0hBbco/Uk181QjS5NI/AAAAAAAAYLQ/Pg57CAYljF0/s912/os271.jpg)
Po przejściu Dzielca dochodzimy do malowniczo położonej stacji kolejowej w Kasinie Wielkiej. Trumniasty Lubogoszcz prezentuje się z tej strony całkowicie inaczej.
![Obrazek](https://lh5.googleusercontent.com/-v9QQEEkA5rg/Uk1822486NI/AAAAAAAAYLs/6csSm4i00DA/s912/os275.jpg)
Stąd czeka nas teraz odcinek asfaltem do głównej drogi, skąd aniołek łapie dla nas stopa do Polany Mogiła, gdzie znajduje się kapliczka wykonana z części czołgu „Vickers”.
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-LcB2fcG48T4/Uk18NYwpX6I/AAAAAAAAX-U/CXxdhbsFlFA/s512/os165.jpg)
Po przecięciu głównej drogi do Mszany zaczyna się chaszczingowanie w kierunku Czarnego Działu. Im wyżej, tym piękniej. Za nami zostaje Lubogoszcz, Wierzbanowska Góra, Ciecień i Śnieżnica.
![Obrazek](https://lh5.googleusercontent.com/-j2qZTG-B3jw/Uk187VpyasI/AAAAAAAAYNI/Xh1zKKWJx-Q/s912/os287.jpg)
Gry wreszcie przebijamy się na wierzchołek Czarnego Działu, rozpoczyna się najprzyjemniejsza część wędrówki przez pola i łąki. Mamy stąd widok na Ogorzałą, Ćwilin i Mogielicę w oddali. Razem z aniołkiem cieszymy się, że dziś pogoda dopisała.
![Obrazek](https://lh5.googleusercontent.com/-loMQAiAZ77g/Uk189vJltMI/AAAAAAAAYN4/fwHCnqgTTN4/s912/os293.jpg)
Zbliżamy się do Grunwaldu.
![Obrazek](https://lh3.googleusercontent.com/-HVdf81dfdVg/Uk19Ak3PgNI/AAAAAAAAYPA/mePS2tD1IJ4/s912/os300.jpg)
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-hIiUaggMlRc/Uk19Ao7qdSI/AAAAAAAAYO0/LTEmizwLsao/s912/os301.jpg)
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-Pe8KvhulSj4/Uk19A1rBQeI/AAAAAAAAYPE/-tfL-4PJJ08/s912/os302.jpg)
Lubogoszcz dumnie pręży się przed nami. Miałyśmy tam być dziś, tyle że wtedy nic z wierzchołka nie zobaczyłybyśmy.
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-MMEBnJB5ZUM/Uk19EqBW93I/AAAAAAAAYQg/QRa32rl5pu0/s912/os312.jpg)
Na Grunwaldzie robimy ostatni tego dnia odpoczynek.
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-mdHka5pX3lo/Uk18fEWoelI/AAAAAAAAYDk/v0K7GcOScns/s640/os210.jpg)
W końcu schodzimy malowniczymi łąkami i zagajnikami do Mszany.
![Obrazek](https://lh5.googleusercontent.com/-lR2MYQ8Aub8/Uk18gwP0bZI/AAAAAAAAYEU/Q32vYoql2xg/s640/os216.jpg)
![Obrazek](https://lh6.googleusercontent.com/-WhnYOMda_-E/Uk19IJe0p5I/AAAAAAAAYRc/s0P5_qt_fNM/s912/os321.jpg)
W Mszanie witają nas zadziwione owieczki. Powrót do cywilizacji nie jest łatwy.
![Obrazek](https://lh4.googleusercontent.com/-h_yqJc_sj08/Uk18Tu6o4BI/AAAAAAAAX_4/MDRrkZO2LYY/s640/os180.jpg)
Podsumowując - to była piękna wycieczka! Dopisała pogoda (dla mnie), towarzystwo, urocze miejsce noclegowe i widoki. Komplet zdjęć (niestety jeszcze nieprzebranych do końca) tutaj: https://picasaweb.google.com/1148021165 ... LDbrtfc5AE