Relacja będzie dobiegać już końcowi, bo pozostały dwie wycieczki do opisania. W Krościenku byliśmy 13 dni i muszę przyznać, że na wyjazd z dzieckiem tyle kilometrów był to optymalny okres czasu, nie mieliśmy ciśnienia czy danego dnia będzie pogoda, bo tyle planów tylko mogliśmy na luzie czekać co przyniesie nowy dzień. Zaskoczeniem dla nas było, że deszcz padał jedynie dwa razy wieczorem. W ogóle na szlakach było niesamowicie sucho jak na Bieszczady, słyszałam też, że zaczyna się pojawiać problem z wodą (chociaż to nie powinno być zaskoczenie).
Tymczasem wypadało zobaczyć podczas tego wyjazdu te piękne połoniny. Wybraliśmy się do Wołosatego i to Wołosate miało być celem samym w sobie. Ktoś by pomyślał „a co tam robić tak bez celu”. Jednak okazuje się, że chyba ani razu nie przyjrzeliśmy się tej miejscowości, kiedy od razu marszem szliśmy na szlak (latem 2019 szliśmy z Wołosatego na Tarnicę i Halicz do Przełęczy Bukowskiej, kto był, ten wie, że z reguły wraca się stamtąd na ostatnich nogach). Po drodze z Krościenka dwa razy mieliśmy kontrolę przez Straż Graniczną, miejscowi w sumie nam mówili, że w obecnej sytuacji na granicy z Białorusią widać więcej Straży (a ilu pewnie jest tajniaków), bardzo się obawiają, że i na Podkarpaciu wdrożą stan wyjątkowy, co mocno zaburzyłoby już i tak nadszarpnięty budżet. Wracając jednak do naszej wycieczki, odkryliśmy nową instalację na parkingu do robienia pamiątkowych zdjęć. Gdybyśmy byli typowymi turystami, którzy idą w góry, to pewnie byśmy nawet się tam nie zatrzymali
![:D](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)
ale z małym dzieckiem robi się zupełnie inne rzeczy
![;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
(zdjęcie jest trochę przeedytowane, jeśli chodzi o tło, gdyż nie ogarnęłam jeszcze jak wgrać zdjęcie pionowe i musiałam z pionowego zrobić poziome
![;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
)
Po fotosesji rodzinnej na tym czymś, poszliśmy dalej po płytach na pobliską polanę, gdzie był kapitalny widok na polskie połoniny a także na Pikuj.
Później wróciliśmy do drogi i poszliśmy w kierunku szlaku do Przełęczy Bukowskiej. Dzięki temu, że na drzewach było już bardzo mało liści, to pięknie było widać miejsca, których latem w ogóle nie dostrzegliśmy albo nie mieliśmy siły na takie dodatki po większej wyrypie. Po drodze było cerkwisko a także mogliśmy zgadywać jak były umiejscowione kiedyś domostwa. Szliśmy tylko do miejsca, gdzie zaczyna się dawna droga do przełęczy Beskid i dalej do Łubni. Mapa pokazuje, że z Beskidu jest piękny widok, ale nie można tam pójść
![:rol](./images/smilies/icon_rolleyes.gif)
chociaż w sierpniu 2020 była taka możliwość przez tydzień czasu oczywiście z paszportem można było pójść aż do Łubni a najlepiej wybrać się tam na trasę rowerową. Warto przeczytać książkę „Wymazana granica” Grzywaczewskiego, jest tam wątek bieszczadzki, ale też całej polskiej granicy sprzed lat (Kaszuby, Śląsk itd.). W ogóle poznanie historii powoduje, że pobyt w Bieszczadach i ich przedgórzu staje się niezwykle sentymentalny i wciąż z tyłu głowy ma się wizję, że tam kiedyś mieszkało mnóstwo ludzi.
Ostatnim naszym wyjściem były połoninki w Krościenku tj. Dział i Oratyk. Byliśmy tam wcześniej w pojedynkę, ale na pożegnanie wzięliśmy tam Lilę ze sobą. Na górki wchodzi się w mniej niż pół godziny, ale widoki są wspaniale, a miejscami kilkaset metrów dalej jest już Ukraina.
Tym samym kończę tę relację i mam nadzieję, że komuś przyda się lista tych miejsc, które z powodzeniem można odwiedzić z leżącym jeszcze kilkumiesięcznym berbeciem.
Pozdrawiamy z Lilianą
![:lap1](./images/smilies/papa2.gif)