5.05. SOBOTNIE POPOŁUDNIE
Po zjedzeniu obiadu w Čičmanach, wyruszyliśmy autobusem do Fačkova. Niewiele to zmieniło w naszym położeniu, bo tutaj też tylko usiedliśmy w knajpie. Ja wypijałam kolejne kufle Kofoli, ale wciąż trzymałam się "wychowania w trzeźwości" ;P Cel już widzimy. Nie jest źle.
My jednak nie wyruszaliśmy z Fačkova, lecz z Fačkovskégo Sedla, co oznaczało, że musieliśmy poczekać na autobus, który tam dojeżdżam, ale jednocześnie zaoszczędziliśmy kilkaset metrów podejścia, które musielibyśmy zrobić, idąc z miejscowości.
Na przełęczy znów zrobiliśmy wizytację knajpy - typowo turystycznej, paskudnej, z plastikowymi kufelkami. Ja bym już z chęcią poleciała na górę, ale reszta ekipy chciała posiedzieć, więc nie miałam innego wyjścia ;P
W końcu jednak się udało. Grupa się zmobilizowała i poszliśmy w górę, choć szanse na zachód słońca z Kl'aka znacząco zmalały.
W związku z tym zachwycałam się wiosną, która była pod stopami i nie nastawiałam się na wieczorne widoki.
Na rozdrożu szlaku odbiliśmy na szlak żółty i weszliśmy w las.
Jeszcze tylko przez chwilę zza drzew wyłaniały się jakieś góry.
Po chwili jednak las zgęstniał i nie było szans na żadne widoki
Marcin nastraszył kolejnym podejściem "jak co dzień", ale szlak jest tak zrobiony, że nie pozwala się bardzo zmęczyć
Wprawdzie można robić strome skróty, ale tym razem zdecydowałam się z nich nie korzystać i szłam wężykiem, zachwycając się tu i ówdzie zielonością
Zanim jeszcze dotarliśmy na Kl'ak, czekało nas przejście przez Reváň. Dochodząc w pobliże szczytu, dojrzeliśmy pierwsze widoki zza drzew!
I okazało się, że to bardzo piękna, widokowa górka!
Stwierdziłam, że skoro nie wyjdziemy na zachód słońca na Kl'aku, to dzięki tym widokom i tak już mój wieczór jest udany!
Próbowałam nawet zachęcić do zachodu słońca tutaj, ale Marcin stwierdził, że podejdziemy ciut dalej. A byłoby może za drzewami, ale ładnie! ;p
No cóż. Podeszliśmy wyżej i okazało się, że lepszych widoków nie będzie!
W związku z tym zaczęliśmy z Marcinem gadać o Kl'aku i uznaliśmy, że może jednak udałoby się zdążyć?... Przecież jest prawie na wyciągnięcie ręki, a my mamy prawie godzinę!
Na przełęczy urywało kapelusze! W związku z tym Pudelek poszedł poinformować Agę i Maxa, którzy byli w tyle, że chyba spróbujemy zdążyć na zachód słońca, a tymczasem ja stwierdziłam, że chodzę na tyle wolno, że mogę już zacząć iść! I wyjść z tego zimnego wiatru!
Las był ładny, a moje nadzieje na zachód były nikłe i z kolejnymi podejściami gasły jeszcze bardziej
Toteż szłam i pstrykałam sobie zdjęcia lasku.
Cały czas mogłam monitorować słońce, które przebijało się zza drzew
Aga i Max nas dogonili, a Aga jak torpeda wypruła do przodu
My natomiast wciąż w lesie!
W końcu udało się dotrzeć do znaku Pod Skalou, gdzie zostawiliśmy plecaki!
Teraz już bez względu na to, czy zdążylibyśmy na szczyt, czy nie, mielibyśmy widoki.
Szkoda tylko, że w tym pędzie nawet nie wzięłam żadnej bluzy!
No cóż. Szanse były...
I udało się!
Byliśmy na Kl'aku przed zachodem słońca!
Wprawdzie niewiele brakowało, ale mimo wszystko
Jak dla mnie to słońce mogłoby zajść natychmiast, bo było mi tak zimno w tej koszulce, że w pewnym momencie czułam, jak zamarzły mi ręce ;D
W końcu się doczekałam
Jak tylko zaszło słońce, zaczęłam schodzić na dół!
Musieliśmy jeszcze tylko zejść kolejne 200 m w dół zielonym szlakiem zejść w dół, by dojść do chaty, znajdującej się w jego pobliżu. Następnie rozkładanie namiotu, kolacja, krótkie ogrzewanie się w chatce i sen... Następnego dnia mieliśmy wstać wcześniej niż zwykle, by wyruszyć w podróż do domu
Galeria z sobotniego popołudnia