Z Mirowem i Bobolicami mam wspomnienia z czasów obozu wędrownego w czasach licealnych.
Bobolice to były w zasadzie pozostałości jednej ściany oryginalnego zamku. Pełna ruina. Nasz obóz spał w schronisku młodzieżowym niedaleko. Spontanicznie wymknęliśmy się w tajemnicy przed opiekunami sporą grupą w nocy na zamek. Leżeliśmy na dziedzińcu w trawie patrząc w niebo na gwiazdy. Miałem 16 lat. A obok mnie leżała wtedy dziewczyna, która 6 lat później została moją żoną, tak że chodzenie w nocy na zamek jest niebezpieczne.
Mirów też był ruiną, ale o wiele lepiej zachowaną. Zamek był zabezpieczony, nie dało się wejść do środka. Można było oglądać go dookoła na zewnątrz murów. Mnie udało się wejść po skałkach i dostać do środka. Machałem z okienka do reszty grupy. Jak zszedłem, to jeden koleś postanowił pójść w moje ślady. Wyszedł, ale wyczaiła go opiekunka. Ale była afera
![:)](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
A mnie się upiekło
![;)](./images/smilies/icon_wink.gif)